Historia ya Mtume Muhammad ﷺ somo la 38: Taharuki yaingia Mjini Mkkah

KUPAZA SAUTI YA KWELI NA MWITIKIO WA WASHIRIKINA

Sauti ya Mtume (Rehema na Amani ziwe juu yake) iliendelea kusikika kwa nguvu katika Makkah mpaka aya ifuatayo ilipoteremshwa:

فَٱصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ ٱلْمُشْرِكِينَ

“Basi tangaza waziwazi (Ujumbe wa Mwenyezi Mungu) yale uliyoamrishwa, na jiepushe na washirikina.” [Qur'an 15:94]

Mtume (Rehema na Amani ziwe juu yake) alianza kukanusha ibada za masanamu, akifichua ukweli wake usio na maana na udhaifu wake wa dhahiri, na kutoa ushahidi wa wazi kuwa ibada ya masanamu, au kuamini kuwa inaweza kuwa kiungo kati ya muumini na Mwenyezi Mungu, ni upotovu ulio wazi.

Kwa upande wao, watu wa Makkah walilipuka kwa hasira na kupinga vikali. Maneno ya Mtume (Rehema na Amani ziwe juu yake) yalikuwa kama radi ambayo ilibadilisha kabisa maisha ya kiitikadi ya Makkah. Hawakuweza kuvumilia kusikia mtu yeyote akiwaita washirikina na waabudu masanamu watu waliopotea. Walianza kuandaa rasilimali zao kukomesha harakati hizo, kuzuia mapinduzi hayo yasiyozuilika, na kutoa shambulizi la mapema kwa wale waliokuwa wakiunga mkono ujumbe huo kabla ya kuangamiza na kuharibu mila zao takatifu na urithi wao wa muda mrefu.

Watu wa Makkah walikuwa na imani ya dhati kuwa kukanusha uungu kwa yeyote isipokuwa Mwenyezi Mungu, na kuamini Ujumbe wa Muhammad  kunahusisha kujisalimisha kikamilifu na kujitoa kwa Mola. Hili liliwaacha bila eneo lolote la kudai mamlaka juu ya wao wenyewe na mali zao, achilia mbali wale waliokuwa wakihodhiwa nao. Kwa kifupi, ubwana wao wa kidini na ukandamizaji wao haungeweza kuendelea; raha zao zingelazimishwa kutii amri za Mwenyezi Mungu na Mtume wake, na hatimaye wangelazimika kuacha kufanya dhuluma kwa wale waliowadharau kuwa wanyonge, na kuacha kufanya dhambi za kutisha katika maisha yao ya kila siku.

Walikuwa wakitambua maana hizi zote, ndiyo sababu nafsi zao hazikukubali kuchukua nafasi hiyo ya fedheha, si kwa sababu ya heshima na utukufu, bali kwa sababu:

“Lakini (mwanadamu anakataa kuwa kuna kufufuliwa na kuhesabiwa) kwa kuwa anatamani kuendelea kufanya dhambi.” [Qur'an 75:5]

Walikuwa na ufahamu wa matokeo haya yote, lakini hawakuweza kufanya chochote dhidi ya mtu mwaminifu na mwenye ukweli ambaye alikuwa mfano wa juu wa tabia njema na maadili ya kibinadamu. Hawakuwahi kuona mfano kama huo katika historia ya mababu zao. Wangefanya nini? Walikuwa wamechanganyikiwa, na walikuwa na haki ya kuchanganyikiwa hivyo.

Baada ya kufikiria kwa kina, waliona njia pekee iliyobaki ilikuwa ni kuwasiliana na ami yake Mtume, Abu Talib, na kumwomba aingilie kati na kumshauri mpwa wake aache shughuli zake. Ili kutoa uzito na dharura kwenye ombi lao, walichagua kugusa eneo nyeti zaidi katika maisha ya Waarabu, yaani, kiburi cha mababu. Walimwambia Abu Talib kwa maneno haya: “Ewe Abu Talib! Mpwa wako analaani miungu yetu; anakosoa njia yetu ya maisha, anafanya mzaha na dini yetu na kuwadharau mababu zetu; aidha unapaswa kumzuia, au uturuhusu tumshughulikie. Wewe uko kwenye msimamo sawa na sisi dhidi yake, na tutakukomboa kutoka kwake.” Abu Talib alijaribu kutuliza hasira zao kwa kuwapa jibu la adabu. Hata hivyo, Mtume (Rehema na Amani ziwe juu yake) aliendelea na njia yake ya kuhubiri dini ya Mwenyezi Mungu na kuwaita watu kwa Mwenyezi Mungu, bila kujali jitihada zao za kukata tamaa na nia zao mbaya.